Fokteefje

Ik tolkte tussen een fokteefje van 8,5 jaar en haar nieuwe eigenaar. Deze vrouw had het idee dat de hond niet echt kan genieten van haar welverdiende oude dag. Tijdens het gesprek bleek dat ook zo te zijn. Het dier had 6,5 jaar trouwe dienst geleverd en het leek of ze een beetje in een gat gevallen was, zoals mensen kunnen hebben als ze met pensioen zijn. Ik heb de vrouw geadviseerd om iets tastbaars uit die periode neer te zetten in de kamer. De vrouw kwam zelf met het idee de stamboom van de hond in te lijsten. Zo wordt niet vergeten wat zij in haar leven gepresteerd heeft en is het voor iedereen zichtbaar. Daarna heb ik de hond uitgelegd dat ze echt mag gaan genieten van de rest van haar leven. En dat deze vrouw haar daar speciaal voor heeft uitgekozen, om haar deze kans te geven. In mijn beeld legde de hond zich aan de voeten van de vrouw. Ik vermoed dat het helemaal goed gaat komen!

'Vergeten' konijn

Een vrouw vangt tijdelijk konijn Spinny op. Vanuit de opvang was iemand begonnen met het dier veel te aaien maar deze vrouw vraagt zich af of dat wel is wat het konijn wil. Over een paar dagen zal het dier naar een gezin toegaan en ze vraagt mij met het konijn in contact te komen. Ik citeer stukjes uit het gesprek met het konijn:
… “Het lijkt haar te ergeren dat ze wordt vastgepakt als een mens daar tijd en behoefte aan heeft. Aan haar (behoefte) wordt niet gedacht.
Toen kwam het beeld van een ander dier erbij waarbij bij mij de vraag opkwam of ze wellicht te lang alleen heeft gezeten. Ze laat zien dat er gaten geslagen zijn bij haar. Ze komt bij mij over als een gevoelig, gekwetst dier. En dat heeft te maken met willekeur van mensen.” …
… “Als ik haar het nieuwe gezin voorstel en vraag wat zij daarin wil, hoor ik duidelijk: regelmaat. Geen willekeur meer! Stabiliteit. Ik krijg hierbij het beeld van dagelijks op een vaste tijd aandacht geven. Maar dan mag dat niet verzanden! Want dan gebeurt het weer dat ze overgeleverd is aan de grillen van mensen.
Ze heeft naar mijn idee het vermogen nog wel om iets aan te gaan maar ze wil niet meer weggedaan, afgedankt worden. Dan zal ze zich terugtrekken.
Dit dier wil eigenlijk best een diepere relatie aangaan maar het kost tijd en als ze er daar aan beginnen dan moeten ze het ook volhouden. Ik weet niet wat er gebeurd is met haar maar het afgewezen en verlaten voelen zit diep. Ik vind het een gevoelig dier. En dit adres moet wat haar betreft de laatste zijn ...”
Een paar weken later krijg ik wat meer informatie over het verleden van het konijn:
“Spinny blijkt een ‘vergeten’ konijn te zijn. Ze heeft dus heel lang apart gezeten, wel met andere konijnen in de buurt maar niet om lijfelijk contact mee te maken. Op een gegeven moment werd ze onhandelbaar en toen is ze overgebracht naar een mevrouw die therapie bij haar toepaste. Dus heeft ze inderdaad véél te lang alleen gezeten.”
Hoe het met haar in het nieuwe gezin gaat weten we niet. De vrouw die mij inschakelde had het er best moeilijk mee het dier te moeten ‘afstaan’. We vertrouwen er maar op dat het dier niet weer aan haar lot wordt overgelaten!!

Van binnenkat tot hanentemmer

Iemand voor wie ik wel vaker als tolk fungeer tussen haar en haar katten (een boek op zich waard overigens!) krijgt via internet een foto te zien van een herplaatskater. Het dier blijft haar bezighouden en ze vraagt mij om te luisteren wat hij wil. De kater wil bij haar wonen en heeft al eerder bij haar gewoond als andere kater. Hij waarschuwt dat de overplaatsing niet makkelijk zal gaan en dat ze veel flappen zal moeten neertellen. In beide dingen kreeg hij gelijk! Volgens de vorige mensen was hij een echte binnenkat maar hij gaf mij steeds het beeld dat hij uitermate tevreden buiten zat.
Binnen 24 uur in de nieuwe woning ontpopte hij zich van binnenkater tot hanentemmer. Hij is de enige voor wie de haan ontzag heeft. Als het gekraai te erg wordt, wijst Zeno hem zijn plaats.
De vrouw mailt: ‘Hij woont hier nu drie weken en eigenlijk al zijn hele leven …’ Zo gaat dat als je elkaar meerdere malen ontmoet in verschillende gedaantes.

Tip van Angel

Kat Angel moet twee maal daags medicijnen innemen en dat vindt hij niet leuk. Als ik hem dat zeg, zegt hij dat zijn vrouwtje het ook niet leuk vindt. Daar heeft hij een punt. Ik heb inmiddels geleerd niet zelf over oplossingen na te denken dus ik vraag eerst aan de vrouw hoe lang het duurt voor hij de medicijnen binnen heeft. ‘Ik kan het in vijf tellen voor elkaar krijgen,’ zegt ze. ‘Goed,’ leg ik de kat voor, ‘Twee keer daags vijf tellen … hoe wil je die tien tellen iedere dag doormaken?’
Eerst laat hij het beeld zien dat hij met zijn ogen ins blaue hinein staart, zo van: okee, doe maar, ik ben er even niet. Daar moet de vrouw om lachen omdat hij er inderdaad altijd zo bij zit. Maar dan laat hij iets moois zien: er verschijnt een hart om de medicijn-inneem-ceremonie. ‘Doe het met liefde,’ lijkt hij ermee te zeggen.
Ik vind dit zo’n mooi beeld … Want we kennen allemaal momenten die moeten maar die we niet leuk vinden. Zet het in een hart van liefde … tip van Angel!

Bijzondere ontmoeting

Ik denk dat iedereen wel eens iemand heeft ontmoet die indruk heeft gemaakt om wie die persoon is, niet om wat hij/zij doet. Onder dieren heb je ook zulke indrukwekkende zielen. Deze week mocht ik er weer een ontmoeten: een kat met een enorme waardigheid en fijngevoeligheid. Ook speels en nieuwsgierig. Genietend vanaf het balkon van de geluiden, de geur, de frisse lucht en het uitzicht op hartje Amsterdam. Hij kan heel goed het risico van verdwalen inschatten en wil perse bij de vrouw blijven waar hij nu woont omdat ze elkaar wat te bieden hebben. Dus neemt hij genoegen met het huis en het balkon. Dankzij zijn fijngevoelige zintuigen krijgt hij genoeg mee van buiten.
Mensen die het kunnen zien, zien wat een bijzonder dier dit is. Ik zei tegen de vrouw: ‘Gouden strik eromheen en genieten van elkaar!’ Voor mij zijn dit soort bijzondere ontmoetingen cadeautjes waarvan ik zomaar op een zomerse avond ook mag meegenieten!

Originele oplossingen

Joy is een allerliefst klein wit hondje met oplossingen die een volwassen mens amper zou kunnen bedenken. Zo stond de vriend van haar eigenaresse haar niet aan. Toen ik haar moest uitleggen dat die twee op vakantie zouden gaan, was haar reactie: ‘Doe hem maar een enkeltje Frankrijk.’
Dit keer werd ik erbij gevraagd omdat er een logeerhond gaat komen die nogal over de grenzen van Joy heen walst. De eigenaresse vroeg via mij of Joy een oplossing wist. Dat wist Joy meteen: ze liet het open raam zien (ze wonen twee hoog), hoe de andere hond in de nekvel gepakt moest worden en uit het raam gezet.
Joy weet dat mensen haar heel leuk vinden en ze vindt zichzelf ook leuk. Toen duidelijk werd dat ze slechter ter been werd, wilde ze samen met haar eigenaresse mooi en waardig over straat lopen zodat mensen nog van haar kunnen genieten. Daarbij gaf ze het beeld van een oud dametje in een rolstoel, mooi gekleed, haren mooi gekapt en nagels gelakt.
Gelukkig is Joy niet haatdragend: tussen de vriend en haar stroomt het nu en de logeerhond mag toch komen!

Plezier met overleden hondje

Vorige week overleed hond Doortje van 2,5 jaar tijdens de narcose. De mensen willen graag weten hoe het met haar gaat. Ik vertel zoals altijd dat niet te voorspellen is hoe ik een fysiek overleden dier aantref en ben dus aan de voorzichtige kant om mogelijke teleurstellingen te voorkomen.
Maar meteen dient zich echter al een olijke hond aan. Ze laat zich heel vrolijk en dol zien en de mensen herkennen het meteen. Ze zeiden altijd al dat dit een hondje met een gouden randje was. Maar ze hadden ook altijd al het idee dat het diertje niet oud zou worden en hebben haar daarom heerlijk laten ‘uitrazen’. Doortje laat weten hen daar intens dankbaar voor te zijn.
De mensen willen graag weten waarom ze juist bij hen terecht is gekomen en ik hoor: ‘Lol brengen en halen.’ Ik vertel hen dat het best wel es kan zijn dat dit hondje nog es bij ze op bezoek komt. ‘O,’ zeggen ze meteen, ‘Dat doet ze al! Van de week was er twee keer ineens zwart beeld op de tv en de lampen gingen aan en uit. Dan zeggen we: Daar is Door!’
Ik vraag of ze er last van hebben maar ze vinden het helemaal niet erg. Ik beschouw het maar als na-pret van de hond. De lachtranen rollen inmiddels over m’n wangen, zo komisch laat de hond zich steeds zien. Heb ik zomaar op een zonnige woensdagmiddag plezier om een overleden hondje … Wat een vak!