Quality time

Als we een gesprek sluiten krijgt een dier altijd het laatste woord. Dat vind ik een goede gewoonte die ik erin houd.
Na een vlot gesprek met een hond waarin alles helder verliep en de eigenaar alles herkende, stelde het diertje me op het eind voor een raadsel. Hij liet een koekje zien dus ik vroeg of hij wel eens koekjes krijgt. ‘Nee, eigenlijk niet. Door de medicatie heeft hij de neiging te dik te worden en de dierenarts zei dat hij tere pootjes heeft dus ik pas erg op met zijn voeding,’ antwoordde de eigenaar.
Ik bleef het beeld echter maar door krijgen van de hond en helaas moesten we het gesprek afsluiten met iets dat we niet begrepen. Tot de vrouw ineens riep: ‘O … wacht even! Als ik thuis kom van mijn werk drink ik altijd een kopje thee en daar neem ik een biscuittje bij. Hij krijgt dan een heel klein stukje. Dat is ook het enige dat hij krijgt!’ Meteen begreep ik wat de hond bedoelde: dit soort momenten is quality time!

Vlooien

Het volgende verhaal valt weer onder de reeks 'wonderbaarlijk':
Een van onze katten heeft veel last van vlooien. Op de een of andere manier moeten die dieren altijd haar hebben en het is net deze kat die zich met hand en tand verzet tegen de bestrijding van deze nomaden, zoals de vlooien zichzelf typeren. Het gaat altijd gepaard met krabpartijen, ondanks mijn redelijke gebabbel.
Ik dacht het over een andere boeg te gooien en legde de vlooien uit dat ik ze niet meer wil zien op deze kat. En tot mijn volle tevredenheid zie ik ook geen vlooien meer op deze kat. Helemaal goed dus! Tot een van de dochters twee weken later opmerkt: ‘Ik heb er weer 15 gevonden, hoor!’ Wat?! Ik heb er werkelijk geen een gezien!!

Een kwestie van begrijpen

Gisteren sprak ik een hond die bang is voor deuren die bewegen door de tocht. Ik vroeg haar waarom dat zo is. ‘Tafels en banken bewegen toch ook niet?’ was haar directe reactie.
Na haar lachend gelijk gegeven te hebben, laat ik in dit soort gevallen zien aan het dier hoe het werkt: de deur hangt aan scharnieren, de mens bedient de deur meestal zelf door de deurklink naar beneden te halen en te duwen of trekken. Maar soms staat een deur op een kier of open en als er ramen open staan heeft de wind vrij spel en beweegt de deur vanzelf vanuit de scharnieren.
Deze hond is heel slim. Ze bekeek de deur van alle kanten. Wat ik daarna dan doe is samen met het dier ‘nonchalant’ de kamer in lopen, even de gedachten ergens anders op richten en dan ineens in een beeld de deur weer uit zichzelf laten bewegen. Deze hond reageerde laconiek. We gingen wel weer even kijken bij de deur, concludeerden dat het de scharnieren en de wind waren en daarmee was het klaar. Als de hond toch nog es schrikt van zo’n zelfbewegende deur kan de eigenaar de hond rustig uitleggen hoe het zit. Dit kan in beeld of woord. De link is gelegd. Soms is het gewoon een kwestie van begrijpen.

De dood

Ik schreef aan een vriendin: ‘Het is zó verrassend, de dood.’
Eigenlijk moest ik daar de volgende dag om lachen. Want het is ook zo!
Ik vraag me steeds vaker af wie het moment van doodgaan nou bepaalt. Ik spreek dieren die rond de grens van leven en dood leven en één ding weet ik zeker: doe nooit een voorspelling hoe lang het nog kan duren. Want een dier kan ineens besluiten om weer te gaan eten en het nog een tijd vol te houden. Maar het kan ook zijn dat een dier het koppie laat hangen en het allemaal wel best vindt.
Dan is er ook de onverwachte dood. Ik denk aan de hond die vol tumoren zat maar daar tot de dag voor haar dood niet van op de hoogte was en totaal verrast werd. Ze kon het niet afdoen met moeheid en 'laat me maar even rusten', zoals ze zelf suggereerde.
Of de ongelukken (auto ongelukken of tegen het raam aanvliegen) en de hartaanvallen. Als je die dieren spreekt vlak na hun overlijden kom je niet weg met de opmerking dat alles gepland is want deze dieren zijn werkelijk verbaasd dat hun lichaam het niet meer doet. En als het wel gepland was, dan waren zij niet op de hoogte of ze wisten het niet meer. Ze hebben namelijk even tijd nodig om de switch van het fysieke naar het andere leven te maken.
Als puber zeiden we heel wijs: ‘De enige zekerheid is de dood.’ Nu zou ik willen zeggen: ‘De enige zekerheid is de fysieke dood.’ Want dat we doorgaan is me duidelijk.

Anekdote

Een vrouw die bij oude mensen werkt, vertelt hoe de ontmoeting met een nieuwe bewoner van het huis ging:
“Ik ging met onze Jack Russell Mike naar mijn werk. Ik stelde me voor aan de voor mij nieuwe vrouw en ze zei: ‘Ik zie een wit hondje achter je.’ Mike heeft veel donkere kleuren in zijn vacht, dus ik dacht bij mezelf: ‘Die is ver heen’. ‘Ik zal es vragen hoe hij heet,’ ging de vrouw verder. Ze was even stil en zei toen: ‘Hij heet Fred. Hij heeft je altijd beschermd, zegt hij, daarom is hij hier nu ook.’
Meteen schoten twee collega’s en ik helemaal vol. Fred was een zeer geliefde hond die acht maanden geleden is overleden. Hij ging net als Mike vaak mee naar mijn werk. Terwijl wij stonden te snotteren, hoorden we een andere bewoner zeggen: ‘Dachten we van dat rotbeest af te zijn, komt ie weer mee!’

Alles is energie

Ik ga even wat linken leggen. Het gaat om energie en intenties.
Op mijn blog met gesprekken met vrije dieren staat hoe de oehoe de webcam ervaart die 24 uur per dag op haar gericht is.
Vriendin Petra citeert op haar blog een tekst van een vrouw die ook met dieren communiceert.
Alles is energie. Zouden we deze energie niet ook eens meer bekend moeten laten worden? Bewust ermee omgaan lijkt een goede aanrader!
Voor wie de oehoe live wil zien, klik hier.

Ongewenste huisdieren?

Het wordt weer spinnentijd. De draden beginnen zich te vormen en ik voel me af en toe genoodzaakt om rag weg te halen. Maar iedere keer als ik dat doe, hoor ik de spin die me vorig jaar vroeg: ‘Ben ik op vijandig gebied?’ en daar ga ik dan over nadenken.
Prompt daarop denk ik aan de vrouw die me interviewde voor de radio. Ze is heel bang voor spinnen maar vindt dat ze wel het recht hebben om in haar huis te wonen. Ze heeft gezegd: ‘Ik vind het prima dat jullie hier zijn maar ik ben bang voor jullie en ik wil jullie niet zien.’ Ze ziet al twee en een half jaar geen spin meer.
Nu vind ik spinnen niet erg, ik vind ze leuk om te zien. Dus spinnen mogen zichtbaar blijven. Slakken wil ik niet zien. Sinds ik ze in februari heb gesproken, laten ze zich niet meer zien (op het babyslakje na). Het is me nog niet gelukt om de vliegen zomers uit het schip te krijgen. Maar misschien ben ik niet overtuigend genoeg want ik vind vliegen erg boeiende dieren. Alhoewel ik moet zeggen dat ik voor het contact met de vlieg een behoorlijke insectenmepper was. Maar het is zoals de vlieg zegt (en van andere dieren hoor ik het ook): 'Er is ruimte genoeg. Je kunt ons gewoon vragen ergens anders heen te gaan.'