Wie beslist ... ?

Dit keer een link naar de weblog van Petra, waar het verhaal staat van een oude kat waar ik mee sprak.

Van terror naar kwetsbaar

De buurkat van Sam blijft maar in de tuin komen, ondanks de afbakening die gemaakt is. Tijd om deze kat es persoonlijk aan te spreken. Ik leg contact met het dier en hij laat zien dat hij als een tank door de buurt gaat. Hij maakt zich groot, borst vooruit en eigenlijk is er geen zinnig ‘woord’ uit te krijgen. Ik probeer zijn zachte kant te vinden zodat ik hem daarop kan aanspreken en kom na een paar pogingen uit bij zijn kittentijd. In de eerste weken is hem kennelijk iets aangedaan waardoor hij een ongelooflijke machohouding heeft aangenomen: hij zal niet meer geraakt worden.
De vrouw die bij Sam hoort, vraagt zich af of de kat voeding bij hen komt halen. Ik vraag het de kat en heel voorzichtig zet hij in hun tuin een ‘doosje’ neer waarin zijn kwetsbaarheid zit. Vanaf dat moment begint in mijn beeld van alles te stromen tussen de mens en de twee katten. We vragen Sam wat hij ervan vindt en Sam geeft door dat als het zo ligt, hij wel ruimte wil geven.
We zijn allebei onder de indruk dat deze kat zijn kwetsbaarheid heeft willen tonen en kennelijk heel goed heeft aangevoeld dat hij inderdaad bij deze mens en deze kat kan halen wat hij tekort komt. En we zijn blij dat de vrouw gekozen heeft voor het gesprek in plaats van in de strijd te blijven.

Bevoorrecht

Als tolk tussen mens en dier voel ik me vaak enorm bevoorrecht. Dieren laten prachtige beelden zien die vele woorden overbodig maken. Ook kunnen ze in één beeld iets duidelijk maken waar een mens lange tijd over kan piekeren.
Zo liet een hond zien hoe ze omging met haar bindingsangst. Met dat ik het beeld binnenkreeg van haar en het begreep, riep ik uit naar de vrouw aan de andere kant van de lijn: ‘Ik heb er jaren over gedaan om dit van mijn pleegdochter te begrijpen en deze hond zet het zo in een plaatje neer!’
Gisteren mochten een vrouw en ik ook wat moois ervaren. De kat met wie we spraken kreeg het laatste woord en hij gaf een beeld door: hij liet zichzelf met zijn rug naar mij toe zien, enorm ver de verte in kijkend. Ik begreep niet wat hij ermee wilde zeggen. ‘Vraag dan wat hij bedoelt,’ merkte de vrouw terecht op. Ik vroeg het de kat maar geen enkel woord dat ik gaf aan het beeld was juist. ‘Als ik ‘harmonie’ zeg, klopt het niet,’ legde ik de vrouw uit, ‘want als je harmonie zegt betekent dat dat er ook disharmonie is.’ Het woord ‘geluk’ was het ook niet omdat dat woord impliceert dat er ook ongeluk is. Op het moment dat ik wat wanhopig werd omdat ik het niet kon benoemen, merkte de vrouw op: ‘Hij is uit de dualiteit. Dan zijn er geen woorden meer (nodig).’
Op dat moment draaide de kat zich in mijn beeld weer tevreden naar mij toe en kon ‘het aardse leven’ weer gewoon doorgaan. Wat een cadeautje om de non-dualiteit even te mogen ervaren!

'Het gaat toch over mij?'

Snoes moet regelmatig een paar dagen mee naar twee arken. De voorste is geen probleem voor haar. Daar komt ze binnen, alhoewel ze het niet gezellig vindt in de ruimte die eigenlijk werkruimte is. De achterste ark is de woning maar Snoes laat zich daar niet zien.
Ze legt me uit dat de ark ver van de kant ligt en ze is bang dat het zinkt. We babbelen wat door en ineens zeggen de mensen door de telefoon: ‘Hee, ze loopt naar binnen.’ ‘Dat was het probleem toch?’ informeer ik voor de zekerheid. Inderdaad, dat durfde ze tot nu toe niet. Ik vraag Snoes waarom ze er op dit moment bij komt. ‘Het gaat toch over mij?’ hoor ik, ‘Dan moet ik er toch bij zijn?!’

Kattentaal

Iedereen weet vast wel wat ik bedoel als ik het heb over de meest populaire jongen van school. Degene waar iedereen naar luistert en ontzag voor heeft. Maar eigenlijk is het meer een meelopen, een niet bestand zijn tegen die figuur, vanwege zijn subtiele terror-trekjes. Daarom doet iedereen een stapje opzij en krijgt de ‘gevierde’ jongen meer ruimte dan hij verdient.
Zo’n buurkat heeft Sam ook. Waar Sam andere katten de tuin uit kan jagen, lukt dit hem niet met deze kat. Hij laat de kat zelfs in de keuken komen en kijkt toe hoe hij uit zijn voerbakje eet.
Sam geeft duidelijk aan dat hij zich niet veilig voelt en dat hij deze kat niet in zijn eentje kan weerstaan. Zijn mens vraagt of zij hem kan helpen. Sam weet wel een oplossing en die laat hij mij in niet mis te verstane beelden zien: de vrouw moet alle hoeken van de tuin als een volleerde kater sproeiend afbakenen!

Fokteefje

Ik tolkte tussen een fokteefje van 8,5 jaar en haar nieuwe eigenaar. Deze vrouw had het idee dat de hond niet echt kan genieten van haar welverdiende oude dag. Tijdens het gesprek bleek dat ook zo te zijn. Het dier had 6,5 jaar trouwe dienst geleverd en het leek of ze een beetje in een gat gevallen was, zoals mensen kunnen hebben als ze met pensioen zijn. Ik heb de vrouw geadviseerd om iets tastbaars uit die periode neer te zetten in de kamer. De vrouw kwam zelf met het idee de stamboom van de hond in te lijsten. Zo wordt niet vergeten wat zij in haar leven gepresteerd heeft en is het voor iedereen zichtbaar. Daarna heb ik de hond uitgelegd dat ze echt mag gaan genieten van de rest van haar leven. En dat deze vrouw haar daar speciaal voor heeft uitgekozen, om haar deze kans te geven. In mijn beeld legde de hond zich aan de voeten van de vrouw. Ik vermoed dat het helemaal goed gaat komen!

'Vergeten' konijn

Een vrouw vangt tijdelijk konijn Spinny op. Vanuit de opvang was iemand begonnen met het dier veel te aaien maar deze vrouw vraagt zich af of dat wel is wat het konijn wil. Over een paar dagen zal het dier naar een gezin toegaan en ze vraagt mij met het konijn in contact te komen. Ik citeer stukjes uit het gesprek met het konijn:
… “Het lijkt haar te ergeren dat ze wordt vastgepakt als een mens daar tijd en behoefte aan heeft. Aan haar (behoefte) wordt niet gedacht.
Toen kwam het beeld van een ander dier erbij waarbij bij mij de vraag opkwam of ze wellicht te lang alleen heeft gezeten. Ze laat zien dat er gaten geslagen zijn bij haar. Ze komt bij mij over als een gevoelig, gekwetst dier. En dat heeft te maken met willekeur van mensen.” …
… “Als ik haar het nieuwe gezin voorstel en vraag wat zij daarin wil, hoor ik duidelijk: regelmaat. Geen willekeur meer! Stabiliteit. Ik krijg hierbij het beeld van dagelijks op een vaste tijd aandacht geven. Maar dan mag dat niet verzanden! Want dan gebeurt het weer dat ze overgeleverd is aan de grillen van mensen.
Ze heeft naar mijn idee het vermogen nog wel om iets aan te gaan maar ze wil niet meer weggedaan, afgedankt worden. Dan zal ze zich terugtrekken.
Dit dier wil eigenlijk best een diepere relatie aangaan maar het kost tijd en als ze er daar aan beginnen dan moeten ze het ook volhouden. Ik weet niet wat er gebeurd is met haar maar het afgewezen en verlaten voelen zit diep. Ik vind het een gevoelig dier. En dit adres moet wat haar betreft de laatste zijn ...”
Een paar weken later krijg ik wat meer informatie over het verleden van het konijn:
“Spinny blijkt een ‘vergeten’ konijn te zijn. Ze heeft dus heel lang apart gezeten, wel met andere konijnen in de buurt maar niet om lijfelijk contact mee te maken. Op een gegeven moment werd ze onhandelbaar en toen is ze overgebracht naar een mevrouw die therapie bij haar toepaste. Dus heeft ze inderdaad véél te lang alleen gezeten.”
Hoe het met haar in het nieuwe gezin gaat weten we niet. De vrouw die mij inschakelde had het er best moeilijk mee het dier te moeten ‘afstaan’. We vertrouwen er maar op dat het dier niet weer aan haar lot wordt overgelaten!!